Páginas

jueves, 27 de junio de 2013

AHORA VIENE LO BUENO

escrito por Aitor Goikoetxea






Recién acabado las pruebas de selección es hora de hacer autocrítica para aprovechar lo máximo posible los casi 3 meses que quedan para el campeonato del mundo en Nantahala, USA, el gran objetivo que me planteé a principios de año.

I have just finished the selections races, and now it is time for a self-critique to prepare as good as possible the next 3 months left for the World Championships in Nantahala (USA), my main goal for this season.



Las pruebas fueron en Murillo de Gállego y Salt, dos rulos muy diferentes pero divertidos para remar. Las puntuaciones que obtuve fueron bastante pobres la verdad aunque se que no refleja el nivel actual al que estoy pero aún bastante lejos de lo que quiero alcanzar para el mundial.

The selection races had been in Murillo de Gállego and Salt, two differents but really funny spots for freestyling. My scores in those races weren´t as good as I expected but I know that it doesn´t show the current level tha I have right now, and they are still too far from what I want to achieve at de worlds. But I'm feeling well on the water and I thing that I'm in the right way.

  En Murillo con 50m3

El rulito de salt

Ahora que el año académico ha acabado, a principios de Julio, junto con los navarros Edu y Ander iré a Canada a remar, dormir, comer, remar, dormir, comer, remar,……. y así poder preparar el campeonato de la mejor forma posible. Después, a mediados de agosto iremos para Nantahala, lugar donde se celebrará el Mundial 2013 en Carolina del Norte, USA del 2 al 8 de septiembre.  WEB: http://freestylekayaking2013.com/

Because of the academy course is getting over, at the beginning of july I will go to Canada for kayaking, eating, sleeping, kayaking, eating, sleeping, kayaking... with Edu and Ander from Navarra, so we can prepare the worlds as best as possible. Later, in mid-august we will move to Nantahala the place that will host the 2013 World Championship in North Carolina, USA during 2 to 8 of septembre. RACEWEB: http://freestylekayaking2013.com/

Como os lo podréis imaginar estoy muy motivado por ir a Canada, la meca del estilo libre y porfín tengo la posibilidad de curtirme de verdad en esto del estilo libre justo antes de un campeonato del mundo que seguro  que será espectacular conociendo a estos Yankees. 

As you can imagine, I´m realy motivated for going to Canada, probably the best place for freestyle kayaking and finally I  will have the chance to go kayaking some months every day. 

Asique nada, en dos semanas rumbo a Canada!

In two weeks I'll be heading to Canada!

Nos vemos!

jueves, 9 de mayo de 2013

Pruebas de selección Slalom:



Pruebas de selección Slalom:


El pasado fin de semana finalizó la Copa Pirineos 2013 y a su vez las pruebas de selección nacionales en las cuales han tomado parte dos componentes de Frikrik Team, Irati Goikoetxea y yo (Aitor Garmendia). Los dos hemos conseguido el objetivo marcado que era entrar entre los tres mejores de nuestras categorías, Irati tercera en el equipo senior, y yo segundo en el equipo sub23.

Por mi parte ha sido la mejor copa pirineos de las cuatro que he hecho, me he sentido a gusto, seguro, aunque también he cometido errores.

La primera competición tuvo lugar en La Seu, no estaba muy nervioso y el circuito era relativamente fácil, pero la prueba no empezó bien para mí, me volqué  en las dos mangas de clasificatorias, pero el tiempo era suficiente para entrar para el día próximo. La verdad empezar así me preocupo bastante para el sábado porque tenía inseguridad, aunque llego el sábado y con una manga correcta quede segundo entre los sub23 nacionales detrás de David Pérez.

Esto me dio muchísima fuerza para afrontar la segunda competición, esta vez en Foix. En esta competición el caudal del rio dio varios problemas, puesto que había demasiada agua y la competición no se pudo celebrar con los circuitos que en un principio se esperaban poner, sino en unos circuitos amoldados al rio y al caudal. 

 Llego el martes 30 de abril, y con ello las clasificatorias, este día estaba tranquilo solo lo tenía que hacer bien y clasificarme, hice una buena primera manga, pero en un remonte me caí muchísimo y perdí mucho tiempo, sabía que con el tiempo estaba dentro para el día siguiente pero no estaba satisfecho. Analice otra vez el circuito para la segunda manga con Aritz(nuestro entrenador) y mejore 5 segundo de manga a manga aunque toque, y entonces ese tiempo se redujo a tres… estas dos buenas mangas también me ayudaron a ver el miércoles (semifinales y finales) con otros ojos. Llego el miércoles y las semis, un circuito un poco más complicado, llego la hora de que bajara… y no baje mal o esa era mi impresión… fui a ver los resultados, y por un pelo pero volvía a repetir segundo en la categoría sub23 y además estaba el 13, que al ser Icf me permitía bajar la final, la cual la baje muy tranquilo porque ya no me jugaba nada y mejorando otros 5 segundos respecto a las semis obtuve la 7 posición en esa competi.

Con los dos segundo puestos tenía asegurado estar entre los tres primeros sub23 nacionales pero  no quería que se me escapara el segundo puesto en la última competición de cara a si hay descartes tuviera más posibilidades de estar dentro.

Al fin llego la tercera y última competición, Pau, la cual fue la peor competición de las tres. En semis hice exactamente lo mismo que en Foix, hacer dos mangas correctas y entrar en las semis con un puesto discreto pero asegurado, y el domingo, en la semifinal… hice un buen tiempo pero con más 6 en penalizaciones, un poco desastre la verdad. Sabía que dependía entonces de lo que habían quedado los demás para ser segundo, fui a ver los resultados y tal y como habíamos quedado, sabía que mantenía mi segunda posición.


Así finalizaron, por primera vez para mí en forma de alegría, las pruebas de selección nacionales.

Gracias a todos por los ánimos!!!!!

Quiero felicitar también a Irati que hemos entrenado juntos durante todo el año por el gran trabajo que ha hecho y por haberse clasificado para el equipo senior!!!!!


                                                                                                                        By: Aitor Garmendia

lunes, 15 de abril de 2013

REPARACIÓN PROFESIONAL DE KAYAKS DE PLÁSTICO


escrito por Aitor Goikoetxea


Tasubinsa

                Después de una excursión por las tierras Cántabras bajando ríos como el Saja, Gándara,... los kayaks sufrieron algunas rajas que teníamos que reparar cuanto antes para poder ir en 4 días al salto del Peñón, situado en la región de Burgos. Pero gracias a los amigos navarros que nos encontramos en Cantabria, nos comentaron de una empresa que se dedica entre otras cosas a la reparación de objetos de plástico. 

                Nada más lejos, al día siguiente fuimos a la empresa que se sitúa en el polígono de Mutilva, al lado de Iruña. Nos atendieron muy cordialmente y nos enseñaron el sistema que utilizan para reparar, con una pistola de calor especial que calienta el plástico a más de 250º y lo inyecta con una presión óptima. Como podéis ver el resultado es muy muy bueno.

Contacto: a.rubio@tasubinsa.com (ARTURO)





viernes, 5 de abril de 2013

SEGRE CUP 2013

Escrito por: Irati Goikoetxea


El pasado fin de semana tuvo lugar la I edición de la Segre Cup. Esta competición consistió en dos pruebas: el viernes en Ponts y el sábado en La Seu d’Urgell. El primer día quedé en 3º posición detrás de las hermanas Perova y el domingo 1º. En el computo general de la competición subí a lo alto del pódium y fui obsequiada con unos regalos ;-). En general estoy satisfecha con el rendimiento que he demostrado y contenta con las sensaciones tenidas aunque hay que seguir trabajando mucho de cara a las pruebas de selección que se disputarán en menos de un mes.

Aurreko asteburuan Segre Cup-ean parte hartu nuen. Konpetizio hau ospatzen den lehenengo aldia da eta bi frogetan banatzen da: ostiralean Ponts-en eta larunbatean La Seu d’Urgell-en. Lehenengo egunean 3º izan nintzen Perova ahizpen atzetik eta larunbatean 1º bukatu nuen. Sailkapen orokorrean 1º bukatu nuen eta oparitxo batzuk jaso nituen ;-). Egindako lanarekin eta sentsazioekin gustora nago baina beti bezela lanean jarraitu behar da hasteko, hemendik hilabetera selekzio frogak izango ditugulako.

        Aitor Garmendia en las últimas puertas en Ponts


En pleno descenso de la final

También quiero mencionar la participación de otro miembro de Frikrirk, Aitor Garmendia, que fue 6º en Ponts, 7º en La Seu y 5º en la clasificación general.

Bestalde, Frikrirk-eko partaide den Aitor Garmendia-ren emaitzak hauek izan dira: 6º Ponts-en, 7º La Seu-n eta 5º sailkapen orokorrean.

Resultados/Emaitzak:




Artículos:



lunes, 1 de abril de 2013

Estrenando la primavera en Cantabria

Escrito por: Mikel Sarasola Arrizabalaga


Casi sin tiempo de asentarme de vuelta desde Argentina ya me estaba yendo de nuevo de viaje. Dos días después de aterrizar, me junté con mis amigos Aitor, Jon y Paulo, cargamos kayaks en el coche y nos fuimos, esta vez, camino a Cantabria.

Los medidores marcaban buenos caudales en los ríos de la zona y teníamos muchas ganas de volver a juntarnos y remar de nuevo todos juntos después de tanto tiempo. Además Cantabria era un destino ansiado, ya que nuestros anteriores intentos de ir a remar allí habían sido frustrados siempre por falta de agua, y nos quedaban muchos ríos que conocer. Además es un lugar que nos queda cerca y que tenía delito no conocer bien.

Salimos por la tarde de Donosti y para la tarde ya estábamos remando en el primer tramo del Gándara, sin duda uno de los Highlights de la zona, que yo no conocía y eso no podía ser. Es un tramo no muy complicado con innumerables rampas que hacen las delicias de los kayakistas y con un paso en especial que es un pasote (como su nombre bien indica), el "Paso Pasote". Una maravilla del Cantábrico.

Yo entrando al Paso Pasote
Aitor al final del Paso Pasote
¡Paso conquistado!
Después, como ya estaba a medio anochecer nos fuimos a bajar el tramo 3 de este mismo río. Un tramo de clase 4, bien sencillo, pero que con agua es muy fluido y se puede navegar tranquilamente sin tener que mirar los pasos y tiene además tres saltillos bonitos para pegar unos buenos botes. Lo peor, que solo teníamos un coche, y una vez salidos del agua la caminata de regreso es muuuuy larga...

Como salimos de noche del agua no pudimos encontrar un buen sitio donde montar la tienda de campaña, y además llovía a cántaros por lo que necesitábamos un sitio resguardado. Al final encontramos una iglesia con un buen porche donde tirar las esterillas y poder dormir bien.

Descansando en el hotel 5 estrellas
Como el viaje iba de conocer ríos nuevos, el siguiente día nos marchamos camino al río Hijar, río que nace en la estación de esquí de Alto Campoo. Parecía que los niveles eran buenos para descender este río del que habíamos oído hablar muy bien, pero no fue así. El descenso empieza en un pequeño riachuelo que no llega a los 2m3 de caudal pero que según habíamos leído luego se iba cargando de agua y se ponía muy interesante. Desafortunadamente a medida que seguíamos bajando el río seguía estando igual de seco, estábamos destrozando los kayaks y nuestra mala leche iba aumentando exponencialmente, por lo que a mitad de descenso decidimos salirnos de allí, una decisión no muy acertada, ya que las laderas estaban repletas de nieve y era casi imposible caminar. Aun así fuimos tercos y aunque tardamos nuestras dos horas en escalar esa ladera cargando con los kayaks al final conseguimos huir de aquel secarral. Eso sí, este es un río muy a tener en cuenta para cuando lleve un caudal alto, ya que hay muchísimas rampas, que con bien de agua se tienen que enlazar y el descenso tiene que ser muy continuo e intenso. Habrá que volver cuando se den las condiciones.

¿Esquiamos o remamos?
Paulo going for it!
Por la tarde, aun con el agotamiento acumulado por la mañana teníamos ganas de quitarnos la mala leche que aun corría por nuestras venas y nos acercamos al tramo alto del Saja. Todo un acierto. No sabíamos mucho de este río, y nos sorprendió muy gratamente.  El comienzo es muy continuo con pequeños saltillos que se van sucediendo y termina en una pequeña rampa bastante divertida. Después el río se tranquiliza, pero permite navegar tranquilamente y sin tener que parar a mirar ningún paso, cosa que se agradeció.

Entrada al paso más comprometido del Alto Saja
Al día siguiente, ya domingo, volvimos a chequear caudales y parecía que el río más recomendable, de los que aun no habíamos remado era el Besaya. Nos fuimos para allí y en el "put in" nos juntamos con los amigos navarros (Ander, Xabi, Gorka, Edu e Iñaki). Es siempre un placer remar con gente a la que hace mucho que no ves y disfrutar juntos de un buen descenso. Desafortunadamente aquí también el caudal nos pasaron una mala pasada. El río iba muy flojo de agua y es muy rocoso. Nuestra ilusión se fue transformando en decepción a medida que descendíamos el río ya que estaba muy peligroso y pensábamos más en no romper el kayak ni lesionarnos, que en disfrutar del río. Aun así encontramos varias rampas muy divertidas que hicieron asomar la sonrisa en nuestra cara de vez en cuando. Este es otro río muy a tener en cuenta para cuando tenga bien de agua.



Toda la banda
Ander en busca del boof
Xabi Prieto
El viaje no dio para más. Fue una pena no poder contar con buenos caudales en un par de ríos, pero disfrutamos plenamente de otros dos y ha sido una gozada estar de vuelta en el agua con los amigos y disfrutar de un muy divertido viaje.

La esperada primavera ha llegado, los ríos están subiendo y esto no ha hecho más que empezar!

martes, 19 de marzo de 2013

Espainiako Lehenengo Kopa


Paulo Garikano Goñi-k idatzia.


Pasa den larunbatean Espainiako Slalom denboraldiari hasiera eman zitzaion San Migelen (Irun). Lehenengo txapelketa izanik aparteko ikusmira zegoen, izan ere urtetik urtera parte hartzaile batzuk lehiatzeari utzi bitartean, gazte askok kadete mailara gauzi egiten dute eta beste batzuk lehiaketara itzultzen dira.
Urtero lez eguraldi txarra iragarrita zegoen San Migelko zitarako, asteburu osoan hotza egiteaz gain larunbatean haizea eta igandean euria, etziren guztiz oker ibili meteorologoak!

Iragarpena bete zen eta larunbatean haize bolada handiek astindu zuten slalom zirkuitua. Hala ere, ateak hondarrez bete zituzten eta horri esker ez ziren beste batzuetan bezainbeste mugitu.
Aitor larunbatean. 


Frikrikek hiru ordezkari eraman zituen bost kategoriatan parte hartuko zutenak: Irati (K-1 eta C-1 emakumeak senior), Aitor (K-1 gizonezkoak senior) eta ni (K-1 eta C-2 gizonezkoak senior). Sailkapen froga baldintza kaskarretan burutu zen, haize ufada handiekin eta ate bakarren bat ura ikutzen. Kontuak kontu, igandeko finalerdietarako sailkatu ginen kategoria guztietan.
Irati larunbatean.

Igandean goiz iritsi ginen San Migelera, oso goiz. Goizeko 7:30 pasata zirela bertan geunden Donostiarrak, beste inoren konpainia gabe. Pixkanak jendea iritsiz joan zen eta puntualtasun osoz 9etan hasi zen txapelketa.
Frikrikeroen artean jeisten lehenengoa ni izan nintzen, Garmendirareki batera C-2an. Finalerdietan bost partaide geundenez final zuzena izan zen, finalerdirik jokatu gabe. Jeitsiera ez zen guztiz txarra izan baina hobetzeko gauza asko zituen nabegazio aldetik eta gainera hiru ate ikutu genituen. Gorputza esnatzeaz gain postu ona lortu genuen, soilik bi txalupa izan baitziren gu baino azkarragoak.

Irati izan zen jeisten hurrengoa, K-1 kategorian. Ate bat ikutu arren larunbatean lortutako lehengo postuari eutsi zion eta finalerako hautagai faborito bezela sailkatu zen.

Oi dek eta!

Ondoren C-1eko final zuzena zeukan eta bigarren sailkatu zen lehenengoarengandik oso gertu.
Irati C-1en.


K-1 kategorian Top10-erako sailkatzea latz zegoela jakin bagenekien Aitorrek eta biok, baina txapelketa eroa izaten ari zenez esperantza zantzu bat bageneukan. Atea asko baxu zeuden eta faboritoek penalizazio handiak jaso zitzaketela uste genuen, eta hala izan zen. “Makina” asko haserre helmugaratzen ikusi genituen jeitsiera txarra egin zutela eta. Baina hauei irabazteko beraiek gaizki egitearekin ez da nahikoa eta norberak ondo egiten ez badu jai daukazu! Jeitsiera kaxkar banarekin 16º eta 11º garren gelditu ginen Aitor eta biok, hurrenez hurren.


Aitor hasierako sprintean.

Gazte jendiakin.

Iratik K-1ean ondo egingo zuelako esperantza baino konfiantza geneukan, konfiantza osoa. Asteburu osoan sentsazio onekin ibili zen, jeitsiera apartak egiten. Baina kirol hau ezagutzen duenak badaki jeitsiera bakoitza mundu bat dela eta finalean zerotik hasten zerala. Finalean etzuen lortu bere mailarik onena ematea. Azkenean 3º postua eskuratu zuen, zapore gazi-gozoa utzi ziona. Alde batetik beste lehiakideei irabazteko gai dela ikusi zuen, neguan egindako lanak fruituak eman dituela. Baina bestetik, astebukaera on horri ez zion behar zuen amaiera eman.

Finalean.

Txapelketan egindako lanarekin gustora ez, eta hau bukatu bezain laster Aitorrek eta biok kotxea hartu eta Ipar Euskal Herriko kosta arakatu genuen olatu onak bilatzeko. Bidarten aurkitu genituen, Itsaso zakarra zegoen baina olatu onak, tamaino ederra eta eskape zabalekin. Kotxetik irtetean bi bider pentsatu behar izan genuen, haize eta hotzarengatik. Azkenean uretara sartu eta saio itzela egin genuen.

Datorren txapelketarako lanean jarraituko degu, emaitza biribilagoak lortzeko asmoz!


jueves, 28 de febrero de 2013

Lluvia, lluvia y más lluvia....


escrito por: Aitor Goikoetxea

Ya llevamos 10 días en Ecuador y deciros que no hay suficiente tiempo para hacer ni un tercio de los ríos. Además, Ecuador nos está brindando con todo tipos de ríos, desde creek de todo tipo hasta big water con unas olas espectaculares que nos hace añorar el bote de freestyle que duerme en casa.


Después de remar en Tena unos 6 días, decidimos ir hasta Baños, un lugar más turístico, con unos volcanes cerca para poder visitarlos. En Baños al final sólo estuvimos 3 días donde remamos un par de veces debido a las crecidas que llevan los ríos desde que llegamos. Pero como no podíamos estar quietos, aprovechamos para hacer puenting, ir a las termas naturales y hacer una excursión en bicicleta saliendo desde un volcán a 4.800 metros de altura, pasando por comerme un coche mientras que iba en bici...jejeje

Roberto sin persárselo dos veces 



Ahora estamos en Tena otra vez, para poder acabar el río Hollin ya que el día que fuimos ha hacer el salto de 15 metros, una hora después de hacerlo, el caudal subió más de un metro haciendo practicamente impracticable kayakear.
Salto del Hollin (15m)

Ahora son las 23:30 y no para de diluviar........mañana que nos encontraremos? Es la pregunta más utilizada por todos los kayakeros aquí.


 
El volcán a 4.800 metros

Joni doing a roll

El barranco donde se hace Puenting